AUDYCJE 96 FM:

Jak mówić „przepraszam”? O elementach grzeczności językowej [Polski na tapecie]

Wielu polonistów na etapie swoich studiów czytało być może „Polską etykietę językową” czy inne publikacje prof. Małgorzaty Marcjanik. Z dorobku ekspertki w dziedzinie grzeczności językowej mogą jednak (a nawet powinni) korzystać wszyscy, którzy chcą mówić poprawnie i stosownie.

W audycji skupiliśmy się na jednym aspekcie: umiejętności przepraszania. Nie jest to łatwa zdolność, głównie ze względu na nasz psychiczny dyskomfort. Po prostu nie czujemy się najlepiej, kiedy zrobiliśmy lub powiedzieliśmy coś nieodpowiedniego, szkodliwego dla drugiej osoby. W tej sytuacji słowo „przepraszam” trudno przechodzi przez gardło. Kiedyś jednak trzeba się ośmielić.

Jak wtedy przeprosić? Osoby, które proszą o wybaczenie, stosują np. taktykę umniejszania własnej wartości. Objawia się to w takich wyrażeniach jak „byłem głupi”, „byłem niezdarny”. Mogą też wyrażać swój żal, przyznać się do winy i prosić o to, by osoba przepraszana nie żywiła urazy.

Przy przepraszaniu trzeba mieć na uwadze, jak poważnie uraziliśmy drugą osobę, ale też – jaka jest jej pozycja społeczna. Inaczej będziemy przepraszać swojego kolegę, a inaczej szefa. Swoje warianty przeprosin ma również młodzież. Tych form używamy oczywiście w komunikacji nieoficjalnej, z ludźmi, z którymi mamy bliskie kontakty.

A czego nie można uznać za przeprosiny? O tym posłuchacie w całej audycji.

Jeśli znajdziesz błąd, zaznacz go i wciśnij Ctrl+Enter.

SKOMENTUJ ARTYKUŁ

Tagi
Zobacz więcej
Back to top button
Close
X

Spelling error report

The following text will be sent to our editors: