Home / Informacje / Polska i Świat / Bioogniwo po polsku
fot. www.sxc.hu / Titration
(fot. www.sxc.hu / Titration)

Bioogniwo po polsku

Doktorat pt. “Nanorurki węglowe modyfikowane ugrupowaniami elektrochemicznie aktywnymi. Synteza, charakterystyka i zastosowanie” jest jednym z dwóch, nagrodzonych w bieżącym roku przez Energę SA. Nagrodę przekazano podczas uroczystej promocji akademickiej na PG. Praca powstała w Katedrze Technologii Chemicznej Wydziału Chemicznego, pod kierunkiem prof. dr inż. Jana Biernata. Jej autorką jest dr inż. Kamila Sadowska.
 
“Składniki bioogniwa nie są rozpuszczalne w płynach ustrojowych, a więc taka konstrukcja zapewnia bezpieczne wszczepianie – poinformował PAP prof. dr inż. Jan Biernat. – Opracowanie przedstawione w pracy doktorskiej Kamili Sadowskiej nie jest jeszcze wszczepialnym ogniwem, lecz stanowi podstawę do takiej konstrukcji. Uzyskiwana energia z modelowego bioogniwa jest wielokrotnie wyższa od mocy uzyskiwanej w dotychczasowych rozwiązaniach”.
 
Profesor Biernat tłumaczy, że “sprawność przekształcania energii surowców energetycznych (np. węgiel, ropa, gaz ziemny) w energię elektryczną poprzez ich spalanie, generowanie pary poruszającej turbiny (lub innymi metodami) jest niewystarczająca”. “O wiele wydajniejsze jest zastosowanie ogniw i bioogniw paliwowych. W tym przypadku przekształcenie może być niemal równe teoretycznemu” – dodaje.
 
Prąd, który powstaje w takim ogniwie zależy od powierzchni elektrod. Niestety bioogniwo, które ma zasilać wszczepiany do organizmu implant musi być jak najmniejsze. Co zrobić, by zwiększyć powierzchnię elektrod? Rozwinąć je przez pokrycie mono- lub poliwarstwami przewodzących nanocząstek, np. nanorurkami węglowymi. Potem można już tylko zwiększać sprawność bioogniwa metodami chemicznymi, tak jak to zrobiono w zespole prof. Renaty Bilewicz (UW) i prof. Biernata.
 
“Bioelektrody o bardzo dobrych parametrach, z powierzchnią pracy rozwiniętą przez nałożenie nanorurek węglowych, modyfikowanych mediatorami zostały wspólnie opracowane w Uniwersytecie Warszawskim, Politechnice Gdańskiej oraz w Uniwersytecie M. Curie-Skłodowskiej w Lublinie” – informuje prof. Biernat.
 
Naukowcy zainteresowali się nanorurkami węglowymi ze względu na ich unikalne właściwości chemiczne, a zwłaszcza bardzo dobre przewodnictwo elektryczne. Przez chemiczne przyłączenie mediatora do nanorurek uzyskuje się materiał efektywnie przenoszący ładunki elektryczne pomiędzy enzymem i elektrodami, co gwarantuje wysoką sprawność bioogniwa.
 
“W Polsce podobne problemy rozwiązują również inne pracownie – informuje prof. Biernat. – Z zespołu trzech wyżej wymienionych pracowni najdłużej zaangażowany jest zespół prof. Renaty Bilewicz z UW. Nasz zespół włączył się do tej tematyki przed trzema laty. W pracy korzystamy z doświadczeń i dorobku prof. Jerzego Rogalskiego z UMCS (Lublin) w zakresie udostępniania bardzo aktywnego enzymu do konstrukcji bioogniwa. Wreszcie w pracach bierze udział prof. Kenneth P. Roberts z University of Tulsa (USA)”.
 
Jak podkreśla profesor Biernat, prace były i są finansowane z uzyskanych grantów z KBN i MNiSW. “Temat jest na topie. Uniwersytety w wielu krajach zajmują się problemem bioogniw paliwowych wykorzystujących jako źródło energii procesy utleniania/redukcji substancji naturalnie występujących w żywym organizmie. Obecnie nasze rozwiązanie jest najlepsze pod względem uzyskiwanej mocy bioogniwa (ze stacjonarnymi elektrodami)” – zaznacza naukowiec.
 

Autor: PAP, Nauka w Polsce

Like
Like Love Haha Wow Sad Angry

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

X

Kontynuując przeglądanie strony, wyrażasz zgodę na używanie przez nas plików cookies. więcej informcji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close